Σήμερα, δεν θα κουνήσω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι!
Δεν θα στρέψω το κεφάλι μου, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Δεν θα
στηριχτώ στα δυο μου χέρια και δεν θα ισορροπήσω στο ένα πόδι. Δεν θα αφήσω την
ανάσα μου να γεμίσει και να αδειάσει το στέρνο μου, αδειάζοντας μαζί στο χώρο
και όσα νιώθω. Δεν θα αψηφήσω τη βαρύτητα προσπαθώντας να μείνω λίγο ακόμα στον
αέρα κι ούτε θα την αφήσω να με παρασύρει προς τα κάτω. Δεν θα επιτρέψω στα πόδια μου να λυγίσουν
και να τεντώσουν, ούτε να σηκώσουν το βάρος μου ή το βάρος του διπλανού μου. Δεν
θα απλώσω το χέρι μου σε κανέναν και δεν θα ακουμπήσω κανένα άλλο σώμα σα να είναι
η προέκταση του δικού μου. Δεν θα κοιτάξω γύρω μου σα να είμαι μόνη μου και δεν
θα ακούσω κανέναν ήχο στο δρόμο σα να είναι μουσική. Δεν θα αφεθώ στη φαντασία
μου που αλλοιώνει πεισματικά την καθημερινότητά μου.
Έτσι, λοιπόν, θα περάσει όλη μέρα, μην κάνοντας τίποτα από αυτά που με κάνουν να χορεύω.
Έτσι, λοιπόν, θα περάσει όλη μέρα, μην κάνοντας τίποτα από αυτά που με κάνουν να χορεύω.
Αν δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει… άλλωστε, ποιος το κατάφερε
ποτέ?
Μέτη, 29-4-2013
